---- at ako'y patuloy na magtatanim.
Minsan, naiisip ko kung may katotohanan ba talaga sa kasabihang ito. Kung sapat bang magtanim ng pagsisikap at tiyaga para makaani ng tagumpay. Sa dami ng pagkabigo at paghihintay, mahirap paniwalaan na may naghihintay na magandang ani sa dulo. Ngunit kahit anong pagdududa ang dumaan, hindi ko pa rin kayang talikuran ang ideya na balang araw, ang lahat ng sakit at sakripisyo ay may magiging saysay.
Napatunayan ko na sa maliliit na paraan, totoo ito. Ang mga panahong inakala kong sinayang ko sa pagsusumikap ay hindi naman talaga nasayang. Ang mga gabing hindi ako natulog para sa pangarap na hindi ko pa mahawakan ay dahan-dahang nagbunga sa mga pagkakataong hindi ko inaasahan. Hindi agad-agad, hindi palaging ayon sa plano, pero palaging may nangyayari. Marahil, ang sikreto ay hindi lang sa pagtatanim, kundi sa patuloy na paniniwalang may tutubo.
Kaya patuloy akong nagtatanim. Hindi ko alam kung kailan ko aanihin ang lahat ng pinaghirapan ko, pero ngayon, alam ko nang may silbi ang bawat butil ng pagsisikap. Sa bawat hakbang, sa bawat pagkakamali, sa bawat araw na pinili kong bumangon muli—ito na siguro ang bunga. At kung ganito nga, handa akong magtanim nang magtanim, hanggang sa ang isang maliit na punla ay maging isang matatag na punong hindi na kayang pabagsakin ng kahit anong unos.
.jpg)
No comments:
Post a Comment